مَش غضنفر و پل نوغان

کِلّه ظهر زِبونِ روزه داشتُم از گرُما نِفله مِرَفتُم بِرِی هَمی دِگه نَتِنِستُم بِره صِرفه جویی پیاده تا خِنه بُرُمُ یَک دو کورس رِ سِوار یَک مسافرکِشی رِفتُم.

از فَلَکه فجر که رَد رِفتِم دِگه تا هَم میدون بار نوغون ماشینا تو هَم لوکّه رِفته بودَنُ نِمِتِنِستَن جُل بُخورَن. به یَرِگه رارَنده هه مُگُم اینجه شُله مِدَن به ماشینا که ایجور رِختَن رو هَم؟

گفت نه یَره! شُله به تو شهردِری مِدَن که حواسِشا پرت رِفته یُ یادِشا رِفته قِرار بوده یَکساله 4 تا راست گردِ اینجه رِ اِفتِتا کُنَن تا ترافیکِش حَل بِره یُ یَک پیرزالی که پیاده لِخ لِخ مُکُنه از مو یی که سِوار جِوانانِ اسپرتُمُم زودتر نرِسه به میدون بار. الان یَکسالَم رَد رِفته یُ هنوز یَکدِنه اَزی راست گردا بیشتر وا نِرِفته. بِزِش گفتُم خب بِره چی اینایِ دِگه رِ وا نِمُکُنَن؟ اویَم یَک نِگایِ قرقی به موساکوتقی یی بِزِم کِرد که به تو نِگاش خواندُم که دِره چیا به شهردِری یُ مسئولایِ شهریما مِگه!

حالا مو یِ مَش غضنفر موندُم وَختی شهردِریُ راهنمایی رارَندگی مِدِنَن که ترافیک یَک جا بِره چیه یُ راه حلِش کودومه پس بِره چی مِیشینَنُ هَم هرروز ای بندگانِ خدا رِ نِگا مُکُنَن که زِبون روزه یُ تو گرُمایِ هوایُ ترافیک سِنگین، عمرِشا هَدَر مِره؟ ای داستانِ نِبود اعتبارُ بودجه تا کِی مِخه بهانه یِ مسئولا بِره قایِم کِردنِ کم کاری خودیشا بِشه؟ ماخوام بیبینُم اگِر ای پل به سجادُ احمدآبادُ او سمتایِ مَکُش مَرگِمایِ شهر بودَم بِره راه اندازی 4 تا راست گرد ایقَذَر فِس فِس مِکِردَن؟!